داروی دیابت و مقابله با ابتلا به بیماری پارکینسون

21 جولای 2015- نوعی داروی درمان دیابت، خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را کاهش می دهد. خطر ابتلا به پارکینسونبرای بیمارانی که از داروهای ضد دیابتی glitazone(رزیگلیتازون یا پیوگلیتازون) استفاده می کنند، درمقایسه با افرادی که تحت درمان با سایر داروهای ضد دیابت هستند و هرگز از گلیتازونها استفاده نکرده اند، 28 درصد کمتر است.

نتایج این تحقیق که توسط محققان  دانشکده ی بهداشت  و پزشکی  گرمسیری در لندن  انجام گردید درمجله ی PLOS Medicineمنتشر شد.

گلیتازونها گروهی از داروهای دیابت هستند که از طریق فعال کردن گیرنده ی (the peroxisome proliferation-activated gamma receptor) یا PPARγ که در داخل سلولهای ارگانهای مختلف بدن قرار دارد، تاثیرات خود را اعمال می کنند.

 فعال شدن گیرنده ی PPARγتوسط گلیتازون منجر به کاهش مقاومت به انسولین  می گردد که برای درمان افراد مبتلا به دیابت بسیار مفیداست اما این گیرنده دارای اعمال  متفاوتی است که در انسان هنوز بطور کامل مطالعه نشده است.

 اگر چه اثر بالقوه ی گلیتازون بر بیماری پارکینسون قبل از این  در جوندگان و در آزمایشگاه  نشان داده شده است اما نویسندگان  این مقاله  معتقدند مطالعه ی اخیر  برای اولین بار ارتباط بین مصرف گلیتازون وابتلا به بیماری پارکینسون در انسان  را بیان می کند.

 دراین تحقیق که با بودجه ی بنیاد تحقیقاتی پارکینسون مایکل ج فاکس انجام شد، 160 هزار بیمار دیابتی  در انگلستان  مورد بررسی قرار گرفتند. محققان از پرونده های الکترونیکی سلامت این افراد در مرکز  اطلاعات  تحقیقات بالینی انگلستان برای مقایسه ی 44597 بیمار تحت درمان با گلیتاوزن  با 120373 بیمار دیابتی که از سایر داروهای ضد دیابتی  استفاده می کردند، بهره جستند.

بیماران تحت درمان با گلیتازون ازنظر سن، جنسیت، معاینات توسط پزشک عمومی و مرحله ی درمان دیابت با یک تا پنچ بیمار دیگر که تحت درمان با سایر داروهای دیابتی  بودند، همسان  شدند. وضعیت این بیماران از سال 1999 (زمانیکه  گلیتازون برای درمان دیابت معرفی شد) تا سال 2013  دنبال شد، در طی این مدت تعداد بیمارانی که به بیماری پارکینسون مبتلا شدند درهر دو گروه ثبت گردید.

نتایج نشاندهنده ی کاهش 28 درصدی بروز بیماری پارکینسون دربیماران تحت درمان  با گلیتازونها  در مقایسه با  گروه تحت درمان با سایر داروها  بود. تنظیمات برای عوامل خطر مرتبط با بیماری  پارکینسون ( از جمله کشیدن سیگار و ضربه به سر) هیچ تأثیری بر یافته ها و نتایج این تحقیق نداشت.

نتایج این تحقیق نشان می دهد  کاهش خطر ابتلا به بیماری پارکینسون تنها به درمان گلیتازون مرتبط است و این تأثیر چنانچه بیمار در گذشته از این دارو استفاده کرده و سپس مصرف  آنرا متوقف نموده است یا در حال حاضر از داروی دیگری استفاده می کند، پایدار نمی ماند.

دکتر Douglasنویسنده ی ارشد این مقاله  می گوید: ما غالباً درمورد اثرات  جانبی منفی داروها مطالبی را شنیده بودیم اما برخی اوقات اثرات مفید ناخواسته ای درمصرف  برخی داروها مشاهده می شود، یافته ها ی ما  شواهد منحصر بفردی را ارائه داد و ما امیدواریم تحقیقات بیشتری بروی درمانهای دارویی بالقوه برای بیماری پارکینسون انجام شود. گفته می شود از هر 500 نفر یک نفر به بیماری پارکینسون مبتلا  می شود و تاکنون هیچ درمان موثری برای مقابله  با این بیماری که بطور مستقیم جنبه های نورودژنراتیو این بیماری را تحت تأثیر قرار دهد، ارائه نشده است. 

دکتر Brauerمی گوید: نتایج ما نشان داد درمانهایی مانند گلیتاوزن که گیرنده ی PPARγرا فعال می کنند،  می توانند اهداف امیدوار کننده ای برای تحقیقات  دارویی در آینده  باشند.

او می افزاید: اگر چه دراین تحقیق تنها افراد مبتلا به دیابت  مورد بررسی قرار گرفتند اما بنظر می رسد گلیتازون در افراد غیر دیابتی  نیز چنین تأثیری را دارد.

محققان خاطرنشان کردند هیچیک از افراد شرکت کننده، در شروع این تحقیق به بیماری  پارکینسون مبتلا نبودند، بنابراین آنها نمی توانند ثابت کنند که مصرف گلیتازون می تواند از پیشرفت بیماری پارکینسون جلوگیری کند یا روند  آنرا کند نماید.

منابع: www.sciencedaily.com/releases/2015/07/150721150208.htm